KLINIKA UROLOGII OGÓLNEJ, ONKOLOGICZNEJ I CZYNNOŚCIOWEJ

Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus

Schorzenia leczone w Klinice Urologii oraz stosowane metody leczenia  

Rak prostaty (gruczołu krokowego) 

Rak prostaty to najczęstszy nowotwór u mężczyzn. W przypadku raka ograniczonego do narządu (bez przerzutów), celem leczenia jest zapewnienie skuteczności onkologicznej przy jednoczesnym zminimalizowaniu negatywnych skutków funkcjonalnych, takich jak problemy z trzymaniem moczu i dysfunkcja seksualna. Wczesna interwencja chirurgiczna daje szansę na całkowite wyleczenie. Standardem europejskim jest minimalnie inwazyjna prostatektomia wspomagana robotem. W zaawansowanych stadiach choroby oferowane jest nowoczesne leczenie systemowe, które jest również dostępne w ramach programów lekowych.

Metody leczenia:

  • Robotyczna prostatektomia radykalna (DaVinci XI)
  • Leczenie systemowe rozsianego raka stercza z wykorzystaniem nowoczesnych leków w ramach programów lekowych

Rak pęcherza moczowego

Głównym objawem raka pęcherza moczowego jest krwiomocz lub obecność czerwonych krwinek w moczu (erytrocyturia). Nieleczony lub zbyt późno wykryty rak może prowadzić do przerzutów, co znacznie pogarsza rokowanie. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie leczenia radykalnego i uzupełniającego dają szansę na wyleczenie.

Metody leczenia:

  • Cystoskopia diagnostyczna (sztywny lub giętki cystoskop)
  • Przezcewkowa elektroresekcja guza pęcherza moczowego (TURT), w tym elektroresekcja en-bloc
  • Biopsja mappingowa pęcherza
  • Biopsja z obrazowaniem narrow-band imaging (NBI)
  • Terapia dopęcherzowa wlewkami z BCG
  • Radykalna cystoprostatektomia (metoda otwarta lub robotyczna DaVinci XI) z limfadenektomią i wytworzeniem urostomii lub pęcherza zastępczego

Rak nerki

Rak nerki jest coraz częściej wykrywany przypadkowo podczas badania USG wykonywanego z innych powodów. Nowoczesne leczenie pozwala na usunięcie samego guza przy oszczędzeniu zdrowej części nerki (operacja NSS). W przypadkach bardziej zaawansowanych, gdy guz zajmuje większą część nerki, wykonuje się całkowitą nefrektomię. Techniki laparoskopowe zapewniają szybszy powrót do zdrowia.

Metody leczenia:

  • Resekcja guza nerki – zabieg nerkooszczędzający (NSS) metodą otwartą
  • Resekcja guza nerki – NSS metodą laparoskopową
  • Resekcja guza nerki – NSS metodą robotyczną (DaVinci XI) – wkrótce dostępna
  • Radykalna nefrektomia – metodą otwartą lub laparoskopową, w tym zabiegi z kawotomią i usunięciem czopa nowotworowego z żyły nerkowej lub głównej dolnej
  • Biopsja nerki w wybranych przypadkach, jako przygotowanie do aktywnego nadzoru lub leczenia systemowego

Rak urotelialny górnych dróg moczowych

Rzadki nowotwór, przebiegający podobnie do raka pęcherza moczowego. Wczesne rozpoznanie pozwala na leczenie organooszczędzające, jednak zaawansowane stadia wymagają radykalnego usunięcia nerki i moczowodu.

Metody leczenia:

  • Nefroureterektomia metodą otwartą lub laparoskopową
  • Częściowa resekcja moczowodu z operacjami odtwórczymi (psoas-hitch, Boari flap)
  • Ablacja laserowa guzów miedniczki, kielicha i moczowodu z dostępu przezcewkowego (ureterorenoskopia)
  • Przezskórna ablacja lub resekcja guzów miedniczki i kielicha nerki

Łagodny rozrost prostaty (BPH) 

Jest to schorzenie dotykające mężczyzn w starszym wieku, powodujące utrudniony odpływ moczu. Początkowo leczone farmakologicznie, w razie pogorszenia objawów wymagane jest leczenie zabiegowe. W naszej Klinice preferowane są minimalnie inwazyjne metody endoskopowe.

Metody leczenia:

  • Przezcewkowa elektroresekcja stercza (mono- i bipolarna)
  • Przezcewkowe wyłuszczenie gruczolaka stercza metodami BiLEP i HOLEP
  • Adenomektomia otwarta (w przypadku dużych gruczolaków)

Kamica nerki i moczowodu

Kamica to powszechne schorzenie, które może prowadzić do przewlekłej niewydolności nerek i urosepsy. Leczenie zależy od wielkości i umiejscowienia kamieni. W Klinice Urologii stosowane są niemal wyłącznie minimalnie inwazyjne metody.

Metody leczenia:

  • Ureterorenoskopowa litotrypsja (RIRS)
  • Przezskórna nefrolitotrypsja (PCNL), w tym miniPCNL, multiPCNL, supine PCNL
  • Leczenie endoskopowe z dostępu skojarzonego (ECIRS)
  • Laparoskopowa pielolitotomia

Kamica pęcherza moczowego  

Kamienie pęcherza moczowego często współwystępują z łagodnym rozrostem prostaty lub innymi zaburzeniami odpływu moczu. Leczenie polega na usunięciu kamienia oraz równoczesnym leczeniu przyczyny jego powstania.

Metody leczenia:

  • Endoskopowe usunięcie złogu (litotrypsja laserowa, mechaniczna, soniczna)
  • Laparoskopowa cystolitotomia
  • Otwarta cystolitotomia

 Guz jądra

To najczęstszy nowotwór u młodych mężczyzn. Wczesne leczenie przynosi dobre rokowanie, jednak z uwagi na możliwość pogorszenia płodności po terapii, przed leczeniem zaleca się bankowanie nasienia.

Metody leczenia:

  • Orchidektomia radykalna
  • Wszczepienie protezy jądra (równoczasowe lub odroczone)

Wodniak jądra

Łagodna choroba, w której gromadzi się płyn surowiczy w osłonkach jądra. Leczenie polega na operacyjnej plastyce.

Metody leczenia:

  • Plastyka wodniaka metodą Bergmanna lub Winckelmanna
  • Punkcja wodniaka

Żylaki powrózka nasiennego i niepłodność męska

Żylaki powrózka nasiennego mogą prowadzić do niepłodności z powodu zaburzenia produkcji plemników. Najczęściej dotyczą lewej strony (95%).

Metody leczenia:

  • Podwiązanie żylaków metodą mikroskopową

 Wysiłkowe nietrzymanie moczu

To schorzenie związane z popuszczaniem moczu przy wysiłku, kaszlu czy kichaniu. Leczenie polega na rekonstrukcji aparatu podtrzymującego cewkę moczową.

Metody leczenia:

  • Implantacja taśmy podcewkowej (TOT/TVT)
  • Implantacja slingu autologicznego
  • Implantacja sztucznego zwieracza cewki AMS800

Zespół pęcherza nadreaktywnego i pęcherz neurogenny

To zaburzenia czynności dolnych dróg moczowych, które mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak uszkodzenie nerek. Leczenie zależy od rodzaju dysfunkcji.

Metody leczenia:

  • Neuromodulacja krzyżowa (SNM)
  • Powiększenie pęcherza z wykorzystaniem jelita cienkiego
  • Nadpęcherzowe odprowadzenie moczu

Zespół bolesnego pęcherza

Zespół bolesnego pęcherza i inne zespoły bólowe mogą być leczone różnymi metodami, w zależności od nasilenia objawów.

Metody leczenia:

  • Cystoskopia z hydrodystensją
  • Fulguracja wrzodu Hunnera
  • Neuromodulacja krzyżowa (SNM)

Niedoczynność wypieracza

To schorzenie polegające na osłabieniu skurczu pęcherza, co dotychczas leczono samocewnikowaniem. Obecnie dostępne są nowoczesne metody leczenia neuromodulacyjnego.

Metody leczenia:

  • Neuromodulacja krzyżowa (SNM)

 Zwężenie moczowodu

Zwężenia nabyte po operacjach mogą prowadzić do utraty funkcji nerki. Leczenie zależy od lokalizacji i długości zwężenia.

Metody leczenia:

  • Rekonstrukcja metodą otwartą lub laparoskopową
  • Użycie błony śluzowej policzka w złożonych przypadkach
  • Ureterorenoskopowe laserowe rozcięcie zwężenia moczowodu

Zwężenie cewki moczowej

Zwężenia cewki moczowej mogą wynikać z urazów lub operacji. Objawiają się problemami z oddawaniem moczu i mogą prowadzić do zatrzymania moczu.

Metody leczenia:

  • Endoskopowe rozcięcie zwężenia (laserowe lub zimnym nożem)
  • Kalibracja zwężenia cewki
  • Operacje plastyczne z użyciem błony śluzowej policzka

Dzięki nowoczesnym technologiom i zaawansowanym metodom leczenia, Klinika Urologii oferuje kompleksowe leczenie urologiczne na najwyższym poziomie, dostosowane do potrzeb każdego pacjenta.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Raka Pęcherza Moczowego

Wprowadzenie

Rak pęcherza moczowego to nowotwór rozwijający się w tkankach pęcherza moczowego, narządu odpowiedzialnego za przechowywanie moczu. Wczesne wykrycie i leczenie raka pęcherza znacząco zwiększa szanse na wyleczenie. Poniżej znajduje się poradnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest rak pęcherza, jakie są jego objawy, metody diagnozy i leczenia oraz jak radzić sobie z chorobą.

  1. Czym jest rak pęcherza moczowego?

Rak pęcherza moczowego to nowotwór, który najczęściej rozwija się w komórkach wyściełających wnętrze pęcherza (nabłonek przejściowy). Istnieją różne typy raka pęcherza, w tym:

  • Rak nabłonkowy przejściowy (TCC) – najczęstszy typ.
  • Rak płaskonabłonkowy – rzadziej występujący.
  • Gruczolakorak – również rzadki.
  1. Czynniki ryzyka

Istnieje kilka czynników, które zwiększają ryzyko rozwoju raka pęcherza:

  • Palenie tytoniu – główny czynnik ryzyka.
  • Ekspozycja na chemikalia – zwłaszcza w przemyśle farbiarskim, gumowym i tekstylnym.
  • Przewlekłe infekcje pęcherza – mogą prowadzić do powstawania raka płaskonabłonkowego.
  • Historia rodzinna raka pęcherza.
  • Radioterapia w okolicy miednicy.
  • Niektóre leki – np. cyklofosfamid.
  1. Objawy

Objawy raka pęcherza moczowego mogą obejmować:

  • Krew w moczu (hematuria) – najczęstszy objaw.
  • Częste oddawanie moczu.
  • Ból podczas oddawania moczu.
  • Ból w dolnej części brzucha lub w okolicy pleców.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować raka pęcherza, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie moczu – w celu wykrycia krwi  (badanie ogólne) lub komórek nowotworowych (cytologia osadu moczu).
  • Cystoskopia – wprowadzenie cystoskopu (urządzenia z kamerą) do pęcherza w celu jego bezpośredniego oglądu.
  • Badania obrazowe – takie jak tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI) czy ultrasonografia (USG).
  • Biopsja pęcherza – pobranie próbki tkanki do badania histopatologicznego.

  1. Leczenie

Leczenie raka pęcherza zależy od stopnia zaawansowania choroby i obejmuje:

  • Leczenie chirurgiczne – usunięcie guza na drodze przecewkowej (tzw. elektroresekcja), a w zaawansowanych przypadkach usunięcie  całego pęcherza (cystektomia z odprowadzeniem moczu do wstawki jelitowej lub z wytworzeniem zastępczego pęcherza z jelita).
  • Immunoterapia – np. BCG (Bacillus Calmette-Guérin) podawana bezpośrednio do pęcherza.
  • Chemioterapia – zarówno miejscowa (do pęcherza), jak i ogólnoustrojowa.
  • Radioterapia – stosowana rzadziej, najczęściej jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego.
  1. Po leczeniu

Po zakończeniu leczenia konieczne są regularne kontrole, aby monitorować ewentualny nawrót choroby. Kontrole te mogą obejmować:

  • Regularne cystoskopie.
  • Badania moczu.
  • Badania obrazowe w zależności od zalecenia lekarza.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza raka pęcherza może być stresująca i wywoływać wiele emocji. Oto kilka wskazówek, jak radzić sobie z chorobą:

  • Wspieraj się na rodzinie, osobach bliskich, przyjaciołach
  • Korzystaj z pomocy psychologa lub terapeuty.
  • Dołącz do grup wsparcia dla pacjentów onkologicznych.
  • Zadbaj o zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną w miarę swoich możliwości.
  • Unikaj palenia tytoniu i ekspozycji na chemikalia.

Podsumowanie

Rak pęcherza moczowego jest poważną chorobą, ale wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Ważne jest, aby być świadomym objawów, regularnie się badać i stosować się do zaleceń lekarza. Pamiętaj, że nie jesteś sam – wsparcie bliskich i profesjonalistów może pomóc przejść przez trudny okres leczenia i rekonwalescencji.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Raka Prostaty

Wprowadzenie

Rak prostaty to nowotwór rozwijający się w gruczole krokowym (prostata), który znajduje się poniżej pęcherza moczowego i otacza cewkę moczową. Jest to najczęściej diagnozowany nowotworów u mężczyzn. Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Poniżej znajdziesz szczegółowy poradnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest rak prostaty, jakie są jego objawy, metody diagnozy, leczenia oraz jak radzić sobie z chorobą.

  1. Czym jest rak prostaty?

Rak prostaty to nowotwór złośliwy rozwijający się w tkankach gruczołu krokowego. Może rozwijać się powoli lub agresywnie, a jego przebieg i objawy różnią się w zależności od stopnia zaawansowania choroby.

  1. Czynniki ryzyka

Istnieje kilka czynników zwiększających ryzyko rozwoju raka prostaty:

  • Wiek – ryzyko wzrasta po 50. roku życia.
  • Historia rodzinna – rak prostaty u bliskich krewnych zwiększa ryzyko.
  • Rasa – wyższe ryzyko u mężczyzn rasy czarnej.
  • Dieta – wysokotłuszczowa dieta może zwiększać ryzyko.
  • Styl życia – brak aktywności fizycznej i nadwaga.
  1. Objawy

We wczesnych stadiach rak prostaty może nie powodować żadnych objawów. W miarę postępu choroby mogą pojawić się:

  • Trudności w oddawaniu moczu.
  • Częste oddawanie moczu, zwłaszcza w nocy.
  • Słaby strumień moczu.
  • Ból lub pieczenie podczas oddawania moczu.
  • Krew w moczu lub nasieniu.
  • Ból w dolnej części pleców, biodrach lub udach.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować raka prostaty, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie per rectum (DRE) – palpacyjne badanie prostaty przez odbytnicę.
  • Pomiar poziomu PSA (Prostate-Specific Antigen) – podwyższony poziom może wskazywać na raka prostaty (wynik musi zawsze zweryfikować urolog).
  • Biopsja prostaty – pobranie próbki tkanki prostaty do badania histopatologicznego.
  • Badania obrazowe – takie jak ultrasonografia transrektalna (TRUS), tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI) czy scyntygrafia kości.
  1. Leczenie

Leczenie raka prostaty zależy od stopnia zaawansowania choroby, wieku pacjenta i ogólnego stanu zdrowia. Oto najczęściej stosowane metody:

  • Aktywny nadzór (active surveillance) – monitorowanie stanu pacjenta bez natychmiastowego leczenia, stosowane w przypadku powolnie rozwijającego się raka.
  • Leczenie chirurgiczne – usunięcie prostaty (prostatektomia) 
  • Radioterapia – zewnętrzna lub wewnętrzna (brachyterapia) radioterapia prostaty.
  • Hormonalna terapia (androgen deprivation therapy, ADT) – zmniejszenie poziomu hormonów stymulujących wzrost raka oraz działanie na tzw. receptor androgenowy (leczenie w ramach programu lekowego)
  • Chemioterapia – stosowana w zaawansowanych stadiach lub gdy inne metody nie są skuteczne.
  • Immunoterapia – stymulacja układu odpornościowego do zwalczania raka.
  1. Po leczeniu

Po zakończeniu leczenia konieczne są regularne kontrole, aby monitorować ewentualny nawrót choroby. Kontrole te mogą obejmować:

  • Regularne pomiary poziomu PSA.
  • Badania obrazowe w zależności od zalecenia lekarza.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza raka prostaty może być stresująca i wywoływać wiele emocji. Oto kilka wskazówek, jak radzić sobie z chorobą:

  • Wspieraj się na rodzinie, osobach bliskich, przyjaciołach.
  • Korzystaj z pomocy psychologa lub terapeuty.
  • Dołącz do grup wsparcia dla pacjentów onkologicznych.
  • Zadbaj o zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną w miarę swoich możliwości.
  • Unikaj palenia tytoniu i nadmiernego spożycia alkoholu.

Podsumowanie

Rak prostaty jest poważną chorobą, ale wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Ważne jest, aby być świadomym objawów, regularnie się badać i stosować się do zaleceń lekarza. Pamiętaj, że nie jesteś sam – wsparcie bliskich i profesjonalistów może pomóc przejść przez trudny okres leczenia i rekonwalescencji.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Raka Nerki

Wprowadzenie

Rak nerki to nowotwór rozwijający się w komórkach nerki, który może wpływać na jej zdolność do filtrowania krwi i wydalania produktów przemiany materii z organizmu. Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowania. Poniżej znajduje się poradnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest rak nerki, jakie są jego objawy, metody diagnozy, leczenia oraz jak radzić sobie z chorobą.

  1. Czym jest rak nerki?

Rak nerki to nowotwór złośliwy, który rozwija się w tkankach nerki. Najczęściej spotykane rodzaje raka nerki to:

  • Rak nerkowokomórkowy (RCC) – najczęstszy typ, stanowi około 85% przypadków.
  • Rak przejściowokomórkowy (TCC) – rzadziej występujący, rozwijający się w miedniczce nerkowej.
  • Guzy Wilmsa – najczęściej występujące u dzieci.
  1. Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju raka nerki obejmują:

  • Palenie tytoniu.
  • Nadciśnienie tętnicze.
  • Otyłość.
  • Ekspozycja na chemikalia – takie jak kadm czy trichloroetylen.
  • Historia rodzinna raka nerki.
  • Zaburzenia genetyczne – np. choroba von Hippel-Lindau (VHL).
  1. Objawy

Wczesne stadium raka nerki często nie powoduje objawów i jest wykrywany w przypadkowym (z innych wskazań) badaniu obrazowym (najczęściej badaniu ultrasonograficznym). W miarę rozwoju choroby mogą pojawić się:

  • Krew w moczu (hematuria).
  • Ból w boku lub dolnej części pleców.
  • Wyczuwalny guz w okolicy nerki.
  • Utrata wagi i brak apetytu.
  • Zmęczenie i osłabienie.
  • Gorączka niewyjaśnionego pochodzenia.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować raka nerki, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badania obrazowe – takie jak tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI), ultrasonografia (USG) 
  • Badanie moczu – w celu wykrycia krwi lub nieprawidłowych komórek.
  • Biopsja nerki – pobranie próbki tkanki nerki do badania histopatologicznego.
  1. Leczenie

Leczenie raka nerki zależy od stopnia zaawansowania choroby, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz rodzaju raka. Oto najczęściej stosowane metody:

  • Chirurgia – główna metoda leczenia, obejmująca:
  • Nefrektomię radykalną – usunięcie całej nerki.
  • Nefrektomię częściową – usunięcie części nerki zawierającej guz lub samego guza.
  • Ablacja termiczna – niszczenie guza za pomocą wysokiej temperatury (radiofale) lub niskiej temperatury (krioterapia).
  • Terapie celowane – leki blokujące specyficzne molekuły biorące udział w rozwoju nowotworu.
  • Immunoterapia – stymulacja układu odpornościowego do zwalczania raka.
  • Radioterapia – stosowana rzadziej, głównie w przypadku przerzutów.
  1. Po leczeniu

Po zakończeniu leczenia konieczne są regularne kontrole, aby monitorować ewentualny nawrót choroby. Kontrole te mogą obejmować:

  • Regularne badania obrazowe.
  • Badania krwi i moczu.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza raka nerki może być stresująca i wywoływać wiele emocji. Oto kilka wskazówek, jak radzić sobie z chorobą:

  • Wspieraj się na rodzinie i przyjaciołach.
  • Korzystaj z pomocy psychologa lub terapeuty.
  • Dołącz do grup wsparcia dla pacjentów onkologicznych.
  • Zadbaj o zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną w miarę swoich możliwości.
  • Unikaj palenia tytoniu i nadmiernego spożycia alkoholu.

Podsumowanie

Rak nerki jest poważną chorobą, ale wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Ważne jest, aby być świadomym objawów, regularnie się badać i stosować się do zaleceń lekarza. Pamiętaj, że nie jesteś sam – wsparcie bliskich i profesjonalistów może pomóc przejść przez trudny okres leczenia i rekonwalescencji.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Raka Jądra

Wprowadzenie

Rak jądra to nowotwór rozwijający się w tkankach jąder, które są odpowiedzialne za produkcję nasienia i hormonów płciowych. Jest to jeden z najczęściej występujących nowotworów u młodych mężczyzn w wieku 15-35 lat. Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowania. Poniżej znajdziesz szczegółowy poradnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest rak jądra, jakie są jego objawy, metody diagnozy, leczenia oraz jak radzić sobie z chorobą.

  1. Czym jest rak jądra?

Rak jądra to nowotwór złośliwy rozwijający się w tkankach jąder. Istnieją dwa główne typy raka jądra:

  • Nasieniak (seminoma) – wolniej rosnący i mniej agresywny.
  • Nienasieniak (non-seminoma) – bardziej zróżnicowany i szybciej rosnący, obejmuje różne podtypy, takie jak rak embrionalny, rak zarodkowy, teratoma i choriocarcinoma.
  1. Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju raka jądra obejmują:

  • Wiek – najczęściej występuje u młodych mężczyzn w wieku 15-35 lat.
  • Historia rodzinna – rak jądra u bliskich krewnych zwiększa ryzyko.
  • Wcześniejszy rak jądra – ryzyko zachorowania na raka w drugim jądrze.
  • Nieprawidłowości w rozwoju jąder – np. wnętrostwo (niezstąpione jądra).
  • Infekcja HIV.
  1. Objawy

Najczęstsze objawy raka jądra to:

  • Bezbolesne powiększenie lub guz w jednym z jąder.
  • Uczucie ciężkości w mosznie.
  • Tępy ból w dolnej części brzucha, plecach lub w pachwinie.
  • Nagromadzenie płynu w mosznie.
  • Ból lub dyskomfort w jądrze lub mosznie.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować raka jądra, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie fizykalne – lekarz przeprowadza dokładne badanie jąder.
  • Ultrasonografia moszny – obrazowanie jąder w celu oceny obecności guzów.
  • Badania krwi – oznaczanie markerów nowotworowych, takich jak AFP (alfa-fetoproteina), hCG (gonadotropina kosmówkowa) i LDH (dehydrogenaza mleczanowa).
  • Biopsja jądra – rzadko wykonywana, ponieważ zwykle usunięcie guza jest preferowaną metodą diagnozy.
  1. Leczenie

Leczenie raka jądra zależy od typu nowotworu, stopnia zaawansowania choroby oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Oto najczęściej stosowane metody:

  • Chirurgia – podstawowa metoda leczenia, obejmująca:
  • Orchidektomię radykalną – usunięcie chorego jądra

Przed operacją warto jest oddać nasienie do banku nasienia

  • Radioterapia – stosowana głównie w leczeniu nasieniaków.
  • Chemioterapia – stosowana w przypadku nienasieniaków i zaawansowanych stadiów nasieniaków.
  • Nadzór (surveillance) – w przypadku wczesnych stadiów nowotworu, regularne badania i monitorowanie bez natychmiastowego leczenia dodatkowego.
  1. Po leczeniu

Po zakończeniu leczenia konieczne są regularne kontrole, aby monitorować ewentualny nawrót choroby. Kontrole te mogą obejmować:

  • Regularne badania krwi – oznaczanie markerów nowotworowych.
  • Badania obrazowe – takie jak tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MRI).
  • Badania fizykalne – regularne wizyty u urologa lub onkologa.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza raka jądra może być stresująca i wywoływać wiele emocji. Oto kilka wskazówek, jak radzić sobie z chorobą:

  • Wspieraj się na rodzinie i przyjaciołach.
  • Korzystaj z pomocy psychologa lub terapeuty.
  • Dołącz do grup wsparcia dla pacjentów onkologicznych.
  • Zadbaj o zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną w miarę swoich możliwości.
  • Unikaj palenia tytoniu i nadmiernego spożycia alkoholu.

Podsumowanie

Rak jądra jest poważną chorobą, ale wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Ważne jest, aby być świadomym objawów, regularnie się badać i stosować się do zaleceń lekarza. Pamiętaj, że nie jesteś sam – wsparcie bliskich i profesjonalistów może pomóc przejść przez trudny okres leczenia i rekonwalescencji.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Raka Prącia

Wprowadzenie

Rak prącia to nowotwór złośliwy rozwijający się w tkankach prącia, który jest rzadkim, ale poważnym schorzeniem. Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Poniżej znajduje się poradnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest rak prącia, jakie są jego objawy, metody diagnozy, leczenia oraz jak radzić sobie z chorobą.

  1. Czym jest rak prącia?

Rak prącia to nowotwór rozwijający się w komórkach skóry lub tkanki prącia. Najczęstsze typy to:

  • Rak płaskonabłonkowy (SCC) – najczęstszy typ raka prącia, stanowiący około 95% przypadków.
  • Czerniak prącia – rzadki, ale agresywny.
  • Rak podstawnokomórkowy (BCC) – bardzo rzadki typ nowotworu prącia.
  1. Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju raka prącia obejmują:

  • Nieobrzezanie – większe ryzyko infekcji, które mogą prowadzić do raka.
  • Infekcje wirusowe – np. wirus brodawczaka ludzkiego (HPV).
  • Przewlekłe stany zapalne – takie jak balanitis (zapalenie żołędzi prącia).
  • Palenie tytoniu.
  • Narażenie na UV – np. stosowanie lamp do opalania.
  1. Objawy

Objawy raka prącia mogą obejmować:

  • Guzek lub wrzód na prąciu, który nie goi się.
  • Zgrubienie lub zmiana koloru skóry prącia.
  • Ból prącia lub podczas oddawania moczu.
  • Wydzielina z prącia lub nieprzyjemny zapach.
  • Powiększone węzły chłonne w pachwinie.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować raka prącia, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie fizykalne – dokładne badanie prącia i węzłów chłonnych.
  • Biopsja – pobranie próbki tkanki prącia do badania histopatologicznego.
  • Badania obrazowe – takie jak ultrasonografia, tomografia komputerowa (TK) czy rezonans magnetyczny (MRI), aby ocenić stopień zaawansowania choroby.
  1. Leczenie

Leczenie raka prącia zależy od stopnia zaawansowania choroby, rodzaju raka oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Oto najczęściej stosowane metody:

  • Chirurgia – podstawowa metoda leczenia, obejmująca:
  • Wycięcie zmiany – usunięcie guza z marginesem zdrowej tkanki.
  • Częściową lub całkowitą penektomię – usunięcie części lub całego prącia, w zależności od zaawansowania nowotworu.
  • Leczenie węzłów chłonnych – usunięcie węzłów chłonnych, jeśli są zajęte przez nowotwór.
  • Radioterapia – stosowana jako leczenie uzupełniające lub paliatywne.
  • Chemioterapia – stosowana w zaawansowanych stadiach raka lub jako leczenie uzupełniające po operacji.
  • Terapia fotodynamiczna (PDT) – stosowanie światła do aktywacji leku niszczącego komórki nowotworowe, stosowana we wczesnych stadiach raka.
  1. Po leczeniu

Po zakończeniu leczenia konieczne są regularne kontrole, aby monitorować ewentualny nawrót choroby. Kontrole te mogą obejmować:

  • Regularne badania fizykalne – ocena prącia i węzłów chłonnych.
  • Badania obrazowe – w zależności od zaleceń lekarza.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza raka prącia może być stresująca i wywoływać wiele emocji. Oto kilka wskazówek, jak radzić sobie z chorobą:

  • Wspieraj się na rodzinie i przyjaciołach – otwarte rozmowy mogą pomóc w radzeniu sobie z emocjami.
  • Korzystaj z pomocy psychologa lub terapeuty – wsparcie emocjonalne i psychologiczne jest ważne.
  • Dołącz do grup wsparcia dla pacjentów onkologicznych – dzielenie się doświadczeniami z innymi pacjentami może być pomocne.
  • Zadbaj o zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną – w miarę swoich możliwości.
  • Unikaj palenia tytoniu i nadmiernego spożycia alkoholu – wspiera to ogólny stan zdrowia i proces rekonwalescencji.

Podsumowanie

Rak prącia jest poważną chorobą, ale wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowania. Ważne jest, aby być świadomym objawów, regularnie się badać i stosować się do zaleceń lekarza. Pamiętaj, że nie jesteś sam – wsparcie bliskich i profesjonalistów może pomóc przejść przez trudny okres leczenia i rekonwalescencji.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Zakażeń Dróg Moczowych

Wprowadzenie

Zakażenia dróg moczowych (ZUM) to infekcje wywołane przez bakterie w różnych częściach układu moczowego, w tym w nerkach, moczowodach, pęcherzu moczowym i cewce moczowej. ZUM są powszechne i mogą dotykać osoby w każdym wieku. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom. Poniżej znajduje się szczegółowy poradnik dotyczący przyczyn, objawów, diagnozy, leczenia i profilaktyki zakażeń dróg moczowych.

  1. Czym są zakażenia dróg moczowych?

Zakażenia dróg moczowych to infekcje bakteryjne w obrębie układu moczowego. W zależności od lokalizacji infekcji, ZUM mogą być klasyfikowane jako:

  • Zapalenie cewki moczowej (urethritis) – zakażenie cewki moczowej.
  • Zapalenie pęcherza moczowego (cystitis) – zakażenie pęcherza moczowego.
  • Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) – zakażenie nerek.
  1. Przyczyny

Najczęstsze przyczyny ZUM obejmują:

  • Bakterie – najczęściej Escherichia coli (E. coli), która naturalnie występuje w jelitach.
  • Stosowanie cewników moczowych – zwiększa ryzyko infekcji.
  • Anatomia – kobiety są bardziej podatne na ZUM ze względu na krótszą cewkę moczową.
  • Aktywność seksualna – może zwiększać ryzyko infekcji.
  • Zaburzenia układu moczowego – takie jak kamica nerkowa, powiększenie prostaty, zaleganie moczu
  • Obniżona odporność – np. w cukrzycy, HIV
  1. Objawy

Objawy ZUM mogą się różnić w zależności od lokalizacji infekcji, ale najczęściej obejmują:

  • Ból lub pieczenie podczas oddawania moczu.
  • Częste oddawanie moczu z małą ilością moczu.
  • Nagła potrzeba oddania moczu.
  • Mocz mętny, o silnym zapachu.
  • Krew w moczu.
  • Ból w dolnej części brzucha lub pleców.
  • Gorączka i dreszcze (szczególnie w przypadku infekcji nerek).
  • Urosepsa
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować ZUM, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie moczu – analiza moczu pod kątem obecności bakterii, leukocytów i erytrocytów.
  • Posiew moczu – identyfikacja bakterii wywołujących infekcję i określenie ich wrażliwości na antybiotyki.
  • Badania obrazowe – w przypadku nawracających infekcji mogą być zlecone badania takie jak ultrasonografia czy tomografia komputerowa (TK).
  1. Leczenie

Leczenie ZUM zależy od lokalizacji i ciężkości infekcji. Obejmuje zazwyczaj:

  • Hospitalizacja-w przypadku urospsy
  • Odprowadzenie zakażonego moczu -np. nefrostomia, cewnik JJ
  • Antybiotyki – leki przepisane przez lekarza na podstawie wyników posiewu moczu.
  • Środki przeciwbólowe – takie jak paracetamol lub ibuprofen, aby złagodzić ból i gorączkę.
  • Picie dużej ilości płynów – aby wypłukać bakterie z układu moczowego.
  • Unikanie drażniących substancji – takich jak kofeina, alkohol, pikantne potrawy i słodzone napoje, które mogą podrażniać pęcherz moczowy.
  1. Profilaktyka

Aby zapobiec zakażeniom dróg moczowych, warto przestrzegać kilku zasad:

  • Pij dużo płynów, szczególnie wody, aby utrzymać układ moczowy czysty.
  • Regularnie opróżniaj pęcherz, zwłaszcza po stosunku seksualnym.
  • Właściwa higiena – myj okolice intymne regularnie i w odpowiedni sposób (od przodu do tyłu).
  • Unikaj stosowania irygacji i perfumowanych produktów do higieny intymnej.
  • Noszenie bawełnianej bielizny – umożliwia lepszą cyrkulację powietrza.
  • Unikaj długotrwałego stosowania cewników moczowych, jeśli to możliwe.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza ZUM może być nieprzyjemna, ale istnieją skuteczne sposoby radzenia sobie z infekcją:

  • Stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących przyjmowania antybiotyków – zawsze kończ pełen cykl leczenia.
  • Stosuj domowe środki zaradcze, takie jak picie soku z żurawiny, który może pomóc w zapobieganiu ZUM.
  • Unikaj irytujących substancji – unikaj substancji, które mogą podrażniać pęcherz moczowy.
  • Korzystaj z gorących kąpieli lub termoforów, aby złagodzić ból w dolnej części brzucha.

Podsumowanie

Zakażenia dróg moczowych są powszechną, ale zazwyczaj łatwą do leczenia chorobą. Wczesne rozpoznanie objawów i odpowiednie leczenie mogą zapobiec powikłaniom. Pamiętaj o zasadach profilaktyki, aby zmniejszyć ryzyko nawrotów, i zawsze konsultuj się z lekarzem w przypadku podejrzenia ZUM. Regularne badania i właściwa higiena mogą znacznie poprawić jakość życia i zdrowie układu moczowego. W przypadku nawrotowych infekcji, konieczne jest wykonanie kontrolnego posiewu moczu po leczeniu.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Kamicy Układu Moczowego

Wprowadzenie

Kamica układu moczowego to schorzenie, w którym w nerkach lub innych częściach układu moczowego tworzą się kamienie (nazywane również złogami). Kamienie mogą powodować silny ból i inne objawy, a ich wielkość może wahać się od małych ziaren piasku do dużych, które mogą blokować przepływ moczu. Poniżej znajdziesz szczegółowy poradnik dotyczący przyczyn, objawów, diagnozy, leczenia i profilaktyki kamicy układu moczowego.

  1. Czym jest kamica układu moczowego?

Kamica układu moczowego to stan, w którym w nerkach, moczowodach, pęcherzu moczowym lub cewce moczowej tworzą się twarde złogi mineralne i solne. Rodzaje kamieni nerkowych obejmują:

  • Kamienie wapniowe – najczęstszy typ, zazwyczaj w formie szczawianu wapnia.
  • Kamienie struwitowe – często związane z infekcjami dróg moczowych.
  • Kamienie z kwasu moczowego – mogą występować u osób, które nie piją wystarczającej ilości płynów lub mają dietę bogatą w białko.
  • Kamienie cystynowe – rzadkie, wynikające z genetycznego zaburzenia.
  1. Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju kamicy układu moczowego obejmują:

  • Odwodnienie – niewystarczające spożycie płynów.
  • Dieta – bogata w białko, sól i cukry.
  • Choroby przewlekłe – np. cukrzyca, nadciśnienie.
  • Historia rodzinna – skłonność genetyczna do kamicy.
  • Infekcje dróg moczowych.
  • Niektóre leki – mogą wpływać na powstawanie kamieni.
  1. Objawy

Objawy kamicy układu moczowego mogą obejmować:

  • Silny ból – w boku, plecach, pod żebrami, który może promieniować do dolnej części brzucha i pachwiny.
  • Ból podczas oddawania moczu.
  • Krew w moczu – mocz może być różowy, czerwony lub brązowy.
  • Mętny lub nieprzyjemnie pachnący mocz.
  • Częste oddawanie moczu – potrzeba częstego oddawania moczu.
  • Nudności i wymioty.
  • Gorączka i dreszcze – w przypadku infekcji.
  1. Diagnostyka

Aby zdiagnozować kamicę układu moczowego, lekarz może zlecić następujące badania:

  • Badanie moczu – analiza moczu w celu wykrycia kryształów, krwi i cech infekcji.
  • Badania krwi – w celu oceny funkcji nerek i poziomów substancji chemicznych.
  • Badania obrazowe – takie jak tomografia komputerowa (TK), ultrasonografia lub rentgen, aby zlokalizować kamienie.
  • Analiza składu kamienia – jeśli kamień zostanie wydalony, można go zbadać, aby określić jego skład.
  1. Leczenie

Leczenie kamicy układu moczowego zależy od wielkości i lokalizacji kamieni oraz nasilenia objawów. Obejmuje zazwyczaj:

  • Picie dużej ilości płynów – pomaga wypłukać małe kamienie.
  • Leki przeciwbólowe – aby złagodzić ból.
  • Leki wspomagające wydalanie kamieni – takie jak tamsulosyna.
  • Litotrypsja falą uderzeniową (ESWL) – użycie fal dźwiękowych do rozbicia kamieni na mniejsze fragmenty.
  • Ureterorenoskopia – endoskopowe usunięcie kamieni z moczowodu lub nerki.
  • Operacja – w bardziej zaawansowanych przypadkach, takich jak przezskórna nefrolitotomia (PCNL) lub tradycyjne leczenie chirurgiczne.
  1. Profilaktyka

Aby zapobiec nawrotom kamicy układu moczowego, warto przestrzegać kilku zasad:

  • Pij dużo płynów, szczególnie wody, aby utrzymać odpowiednie nawodnienie.
  • Zmniejsz spożycie soli – zbyt dużo soli może prowadzić do powstawania kamieni.
  • Ogranicz spożycie białka zwierzęcego – dieta bogata w białko może zwiększać ryzyko kamieni.
  • Spożywaj produkty bogate w wapń – ale unikaj suplementów wapnia, chyba że zaleci je lekarz.
  • Unikaj produktów bogatych w szczawiany – takich jak szpinak, rabarbar, orzechy i czekolada.
  • Monitoruj swoją dietę i wagę – zdrowa dieta i utrzymanie prawidłowej wagi mogą zmniejszyć ryzyko.
  1. Jak sobie radzić?

Diagnoza kamicy układu moczowego może być nieprzyjemna, ale istnieją skuteczne sposoby radzenia sobie z tym schorzeniem:

  • Stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących leczenia i profilaktyki – regularne wizyty kontrolne i przestrzeganie zaleceń mogą zapobiec nawrotom.
  • Unikaj czynników ryzyka – takich jak odwodnienie i niezdrowa dieta.
  • Monitoruj objawy – i zgłaszaj lekarzowi wszelkie niepokojące zmiany.
  • Utrzymuj zdrowy styl życia – regularna aktywność fizyczna i zdrowa dieta wspierają ogólne zdrowie.

Podsumowanie

Kamica układu moczowego jest powszechnym, ale zazwyczaj łatwym do leczenia schorzeniem. Wczesne rozpoznanie objawów i odpowiednie leczenie mogą zapobiec powikłaniom. Pamiętaj o zasadach profilaktyki, aby zmniejszyć ryzyko nawrotów, i zawsze konsultuj się z lekarzem w przypadku podejrzenia kamicy. Regularne badania i właściwa higiena mogą znacznie poprawić jakość życia i zdrowie układu moczowego.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący Łagodnego Rozrostu Gruczołu Krokowego (BPH)

Czym jest łagodny rozrost gruczołu krokowego?

Łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH, z ang. Benign Prostatic Hyperplasia) to powiększenie gruczołu krokowego związane z jego nienowotworowym przerostem, które jest częstym problemem u mężczyzn w starszym wieku. Gruczoł krokowy (prostata) znajduje się poniżej pęcherza moczowego i otacza cewkę moczową, czyli przewód, przez który mocz opuszcza organizm. Wraz z wiekiem gruczoł krokowy może się powiększać, co prowadzi do ucisku na cewkę moczową i problemów z oddawaniem moczu.

Objawy BPH

Objawy BPH mogą być różnorodne i zależeć od stopnia powiększenia prostaty oraz indywidualnych cech pacjenta. Do najczęstszych objawów należą:

  • Trudności z rozpoczęciem oddawania moczu – strumień moczu może być słabszy lub przerywany.
  • Częste oddawanie moczu – zwłaszcza w nocy (nokturia).
  • Uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza.
  • Nagłe parcie na mocz – potrzeba natychmiastowego oddania moczu.
  • Kapanie po zakończeniu oddawania moczu.

Jeśli zauważysz u siebie powyższe objawy, warto skonsultować się z lekarzem, który przeprowadzi odpowiednie badania diagnostyczne.

Diagnoza BPH

Diagnoza BPH opiera się na:

  • Wywiadzie medycznym – lekarz zapyta o objawy, ich nasilenie oraz historię zdrowotną.
  • Badaniu fizykalnym – w tym badanie per rectum (przez odbyt) w celu oceny wielkości prostaty.
  • Badaniach laboratoryjnych – może obejmować badanie poziomu PSA (Prostate-Specific Antigen), które jest pomocne w ocenie stanu prostaty.
  • Badaniach obrazowych – takich jak ultrasonografia przezodbytnicza (TRUS) lub rezonans magnetyczny, które pozwalają dokładnie ocenić wielkość i strukturę gruczołu krokowego.
  • Badanie przepływu moczu (uroflowmetria) – mierzy siłę i szybkość strumienia moczu.

Leczenie BPH

Leczenie BPH zależy od nasilenia objawów i stopnia powiększenia gruczołu krokowego. Do dostępnych metod należą:

  • Obserwacja – w przypadku łagodnych objawów lekarz może zalecić regularne kontrole i monitorowanie stanu prostaty bez natychmiastowej interwencji.
  • Farmakoterapia:
  1. Alfa-adrenolityki (np. tamsulozyna, alfuzosyna, silodosyna, doksazosyna) – leki te relaksują mięśnie prostaty i szyi pęcherza, co ułatwia oddawanie moczu.
  2. Inhibitory 5-alfa-reduktazy (np. finasteryd, dutasteryd) – zmniejszają wielkość prostaty poprzez blokowanie działania hormonów odpowiedzialnych za jej rozrost.
  3. Inhibitory PDE-5 (np. tadalafil) – czasami stosowane w celu poprawy przepływu moczu.
  • Leczenie chirurgiczne:
  1. Przezcewkowe: przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP), przezcewkowa enukleacja gruczołu krokowego (HoLEP) – polegają na usunięciu nadmiaru tkanki gruczołu krokowego przez cewkę moczową.
  2. Otwarta adenomektomia – w przypadku bardzo dużego gruczołu krokowego, konieczne może być otwarte usunięcie jego części.

Zmiana stylu życia

Wprowadzenie pewnych zmian w stylu życia może również pomóc w łagodzeniu objawów BPH:

  • Ograniczenie spożycia płynów wieczorem – aby zmniejszyć konieczność nocnego oddawania moczu.
  • Unikanie kofeiny i alkoholu – ponieważ mogą one podrażniać pęcherz.
  • Regularna aktywność fizyczna – pomaga w utrzymaniu ogólnego zdrowia i może łagodzić objawy.
  • Unikanie leków, które mogą pogarszać objawy – takich jak niektóre leki przeciwhistaminowe czy leki na przeziębienie.

Regularne kontrole i monitorowanie

BPH jest schorzeniem przewlekłym, które może się rozwijać z czasem. Regularne wizyty kontrolne u urologa są kluczowe dla monitorowania stanu zdrowia prostaty i zapobiegania powikłaniom, takim jak zatrzymanie moczu czy infekcje dróg moczowych.

Podsumowanie

Łagodny rozrost gruczołu krokowego to częste schorzenie u starszych mężczyzn, które może prowadzić do uciążliwych objawów ze strony układu moczowego. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie mogą znacznie poprawić jakość życia pacjenta. Jeśli zauważysz u siebie objawy BPH, nie zwlekaj z wizytą u lekarza, który pomoże dobrać najlepszą metodę leczenia dostosowaną do Twoich potrzeb.

Poradnik dla Pacjenta dotyczący zespołów bólowych miednicy 

Wprowadzenie

Przewlekły ból miednicy definiuje się jako ból w okolicy miednicy utrzymujący się co najmniej 3 miesiące w przypadku bólu ciągłego lub 6 miesięcy gdy występujący ból jest cykliczny. Może on pochodzić z wielu układów, w tym moczowo-płciowego, pokarmowego i mięśniowo-szkieletowego oraz często wiąże się z negatywnymi konsekwencjami poznawczymi, behawioralnymi, seksualnymi i emocjonalnymi, a także z objawami sugerującymi dysfunkcję dolnych dróg moczowych, seksualną, jelitową, dna miednicy lub ginekologiczną. Schorzenie często wpływa na codzienną aktywność i ogólną jakość życia, ze znaczącym wpływem na samopoczucie fizyczne i psychiczne. 

Ze względu na potencjalnie złożoną etiologię zespoły bólowe miednicy pozostają w zainteresowaniu m.in.: urologów, ginekologów, chirurgów, neurologów, gastroenterologów, a także psychologów i fizjoterapeutów.

  1. Przyczyny
  • Choroby urologiczne: m.in. śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego
  • Choroby ginekologiczne: endometrioza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, torbiele jajników
  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: zespół jelita drażliwego i choroby zapalne jelit
  • Problemy mięśniowo-szkieletowe: dysfunkcja dna miednicy, ból mięśniowo-powięziowy
  • Wcześniejszy uraz lub operacja
  • Czynniki psychologiczne: stres, lęk i depresja mogą zaostrzać lub przyczyniać się do przewlekłego bólu miednicy
  • Historia rodzinna: dodatni wywiad rodzinny dotyczący podobnych schorzeń może predysponować do wystąpienia zespołu bólu miednicy

W przypadku gdy nie udaje się znaleźć jednoznacznej przyczyny bólu stwierdza się wówczas Zespół Pierwotnego Bólu Miednicy

  1. Objawy
  • Ból trwały lub przerywany zlokalizowany w okolicy miednicy, może lokalizować się w różnych narządach
  • Objawy ze strony układu moczowego: ból lub dyskomfort podczas oddawania moczu, częstomocz, parcia naglące
  • Ból w trakcie stosunku płciowego
  • Zaburzenia miesiączkowania: nieprawidłowe krwawienie miesiączkowe lub szczególnie bolesne miesiączkowanie.
  • Objawy z przewodu pokarmowego: dyskomfort podczas wypróżnień lub zmiany rytmu wypróżnień, ból odbytu
  • Objawy psychologiczne: lęk lub depresja związane z przewlekłym bólem
  1. Diagnoza
  • Szczegółowa historia medyczna: konieczne jest obszerne zebranie historii pacjenta umożliwiającej identyfikację potencjalnych czynników przyczyniających się do wystąpienia choroby
  • Badanie fizykalne: badanie miednicy w celu wykrycia oznak tkliwości, nieprawidłowości morfologicznych lub dysfunkcji dna miednicy
  • Badania obrazowe: wykorzystanie ultrasonografii, rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej 
  • Badania laboratoryjne: badania krwi, badanie ogólne i posiew moczu, wymaz z pochwy i szyjki macicy, posiew nasienia
  • Procedury specjalistyczne: cystoskopia z ewentualną biopsją pęcherza moczowego, laparoskopia diagnostyczna
  • Ocena wielodyscyplinarna: uwzględnienie opinii m.in. urologów, ginekologów i gastroenterologów 
  1. Leczenie
  • Farmakologiczne: leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, antybiotykoterapia, leki przeciwdepresyjne, leki stosowane w bólu neuropatycznym, alfa blokery, leki antyhistaminowe, toksyna botulinowa, amitryptylina, terapia hormonalna
  • Fizjoterapia: terapia fizykalna dna miednicy, ćwiczenia, terapia elektromagnetyczna, akupunktura
  • Leczenie psychologiczne: terapia poznawczo-behawioralna 
  • Modyfikacja stylu życia: radzenie sobie ze stresem, zmiana diety i regularne ćwiczenia
  • Interwencje chirurgiczne: dystensja pęcherza moczowego, mikrochirurgiczna denerwacja powrózka nasiennego w przypadku bólu moszny, operacje endometriozy, dekompresja nerwów
  • Neuromodulacja

Podsumowanie 

Przewlekły ból miednicy jest złożonym schorzeniem o potencjalnie wielu etiologiach i znaczącym wpływie na jakość życia pacjentów. Konieczne jest kompleksowe podejście diagnostyczne i wielodyscyplinarna strategia leczenia. Dokładna diagnoza, zajęcie się podstawowymi przyczynami i wdrożenie kombinacji interwencji medycznych, psychologicznych i związanych ze stylem życia mają kluczowe znaczenie dla poprawy wyników leczenia pacjentów i poprawy jakości życia. 

Zaburzenia Erekcji 

Wprowadzenie

Zaburzenia erekcji są powszechnym, lecz wciąż wstydliwym problemem wśród mężczyzn. Obejmują one trudności w uzyskaniu lub utrzymaniu erekcji, co uniemożliwia odbycie satysfakcjonującego stosunku seksualnego. Proces powstawania erekcji wymaga współdziałania układu nerwowego i krwionośnego. Nieprawidłowości w funkcjonowaniu jednego lub obu tych układów mogą prowadzić do zaburzeń erekcji.

Czynniki Ryzyka

  1. Styl życia: Dieta bogata w tłuszcze, nadmierne spożycie kalorii, brak aktywności fizycznej, palenie papierosów oraz otyłość mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzeń erekcji.
  2. Współistniejące choroby: Choroby układu krążenia, cukrzyca oraz dyslipidemia są istotnymi czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji seksualnych.
  3. Wiek: Według badań, już około 5% mężczyzn w wieku 35 lat doświadcza zaburzeń erekcji. Częstość ich występowania rośnie z wiekiem i dotyka około 50% mężczyzn po 60. roku życia.
  4. Choroby urologiczne: Zaburzenia erekcji mogą być objawem innych schorzeń urologicznych, takich jak rozrost gruczołu krokowego, rak prostaty czy zespół bólowy miednicy mniejszej. Mogą również wystąpić jako powikłanie leczenia tych chorób, na przykład po prostatektomii radykalnej, radioterapii czy przezcewkowej elektroresekcji stercza.
  5. Leki: Niektóre leki, zwłaszcza stosowane w leczeniu depresji (np. SSRI) oraz zaburzeń lękowych, mogą mieć działania niepożądane wpływające na funkcję erekcyjną.
  6. Czynniki psychogenne: Stres, negatywne doświadczenia z przeszłości, takie jak zdrada, czy problemy emocjonalne, mogą wpływać na jakość życia seksualnego.
  7. Zaburzenia hormonalne: Takie jak hipogonadyzm, nadczynność tarczycy, czy nieprawidłowy poziom kortyzolu mogą również wpływać na erekcję.
  8. Wady anatomiczne: Wady takie jak stulejka czy choroba Peyroniego mogą przyczyniać się do problemów z erekcją.
  9. Inne: Urazy, choroby ośrodkowego układu nerwowego oraz zażywanie narkotyków również mogą być przyczyną zaburzeń erekcji.

Diagnostyka

  1. Wywiad i badanie fizykalne: Podstawowym elementem diagnostyki jest szczera rozmowa z lekarzem. Na podstawie zgłaszanych objawów często można już podczas pierwszej wizyty zaproponować plan leczenia lub dalszej diagnostyki.
  2. Badania laboratoryjne: Zaleca się badania takie jak poziom PSA, lipidogram, poziom glukozy, testosteronu, TSH oraz prolaktyny, aby ocenić potencjalne przyczyny zaburzeń erekcji.
  3. USG Duplex Doppler: Jest to badanie oceniające przepływ krwi w naczyniach prącia po podaniu środka wazoaktywnego. Pozwala na wykrycie ewentualnych wad anatomicznych i nieprawidłowego przepływu krwi.
  4. Test iniekcji do ciał jamistych: W warunkach ambulatoryjnych podaje się środek wazoaktywny bezpośrednio do ciał jamistych prącia. Prawidłowy wynik to uzyskanie pełnej erekcji w ciągu 10 minut.

Leczenie

  1. Edukacja pacjenta: Wprowadzenie zmian w stylu życia oraz profilaktyka chorób przewlekłych mogą znacząco wpłynąć na poprawę funkcji erekcyjnej.
  2. Psychoterapia: Może być korzystna nie tylko dla pacjentów z psychogennymi zaburzeniami erekcji, ale również jako uzupełnienie farmakoterapii.
  3. Leczenie farmakologiczne: Leki takie jak awanafil, sildenafil, tadalafil i wardenafil wpływają na rozkurcz mięśni gładkich i zwiększenie napływu krwi do ciał jamistych.
  4. Iniekcje do ciał jamistych: Bezpośrednie podanie leków wazoaktywnych do prącia może być skutecznym rozwiązaniem.
  5. Protezy prącia: Są rozważane w przypadkach, gdy inne metody leczenia nie przynoszą oczekiwanych efektów, szczególnie u pacjentów po urazach.

Podsumowanie

Zaburzenia erekcji to powszechny problem, który może znacząco obniżyć jakość życia. Dzięki odpowiedniemu leczeniu, często prowadzonemu przez urologa, można osiągnąć poprawę i powrót do satysfakcjonującego życia seksualnego. Pierwszym krokiem jest otwarta i szczera rozmowa z lekarzem.

Przyjęcie do Kliniki Urologii 

Tryby przyjęcia:

a) Tryb ostry
W przypadku nagłych sytuacji wymagających natychmiastowego leczenia, pacjent może zostać przyjęty bez skierowania lub ze skierowaniem. Jeżeli uznają Państwo, że Państwa schorzenie wymaga pilnej interwencji, należy zgłosić się na Szpitalny Oddział Ratunkowy (SOR). W niektórych przypadkach lekarz może wystawić skierowanie do Oddziału Urologicznego z adnotacją „PILNE”. Lekarze SOR, w konsultacji z lekarzem Kliniki Urologii, ocenią stan zdrowia i podejmą decyzję o przyjęciu lub ewentualnym odrzuceniu zgłoszenia.

b) Tryb planowy
Przyjęcie w trybie planowym odbywa się wyłącznie na podstawie pisemnego skierowania wystawionego przez lekarza. Ze skierowaniem należy udać się do Punktu Konsultacyjnego przy Poradni Urologicznej w celu weryfikacji dokumentów. Po weryfikacji pacjent zostaje zapisany na listę oczekujących i informowany o terminie przyjęcia telefonicznie. Prosimy o podanie numeru telefonu, pod którym na pewno będziecie Państwo dostępni, lub alternatywnej formy kontaktu.

 

Jak przygotować się do pobytu w Szpitalu?

  1. Higiena osobista
    W przeddzień przyjęcia do szpitala należy wziąć kąpiel i dokładnie umyć całe ciało oraz włosy.
  2. Biżuteria i ozdoby
    Zaleca się, aby pozostawić w domu biżuterię, w tym obrączki i pierścionki, które mogą utrudnić pomiary medyczne lub krążenie w palcach.
  3. Paznokcie
    Prosimy, aby nie malować paznokci i nie zakładać tipsów. Może to utrudniać pomiar wysycenia krwi tlenem podczas monitorowania w trakcie operacji. Ewentualnie można zostawić jeden palec na każdej ręce bez lakieru.

Co zabrać do Szpitala?

  1. Dokument tożsamości – dowód osobisty lub paszport.
  2. Ubrania i przedmioty osobiste – bielizna, szlafrok, ręcznik, klapki antypoślizgowe, środki higieny osobistej, okulary do czytania, aparat słuchowy, długopis, telefon z ładowarką.
  3. Kontakt do bliskich – dane osób upoważnionych do otrzymywania informacji o stanie zdrowia.
  4. Leki – stałe leki w oryginalnych opakowaniach z dokładnie opisanymi dawkami i porami przyjmowania.
  5. Dokumentacja medyczna – wszystkie dokumenty związane z Państwa leczeniem, w tym wyniki badań, karty informacyjne oraz dokumentacja dotycząca innych schorzeń. Prosimy również o dostarczenie płyt z badaniami obrazowymi.
  6. Zaświadczenia medyczne – jeżeli leczycie się Państwo z powodu innych chorób (kardiologicznych, endokrynologicznych itp.), prosimy o dostarczenie odpowiednich zaświadczeń od lekarzy.

Wyniki badań, które warto przynieść:

  1. Badania laboratoryjne krwi – wykonane nie wcześniej niż 2 tygodnie przed przyjęciem: morfologia, sód, potas, mocznik, kreatynina, koagulogram, glukoza na czczo, p-HCV, p-Hbs, antygen Hbs oraz beta-HCG u kobiet miesiączkujących. W przypadku schorzeń tarczycy, warto mieć wyniki TSH, T3, T4.
  2. Dokument potwierdzający grupę krwi.
  3. Posiew moczu – wykonany około 2 tygodnie przed przyjęciem. W przypadku wykrycia bakterii, konieczne jest zastosowanie antybiotyku zgodnie z antybiogramem.
  4. EKG – ważne do 6 miesięcy przed przyjęciem (warto przynieść wcześniejsze wyniki).
  5. RTG klatki piersiowej – w przypadku pacjentów powyżej 35. roku życia, ważne przez 1 rok. Jeśli posiadacie Państwo starsze wyniki, prosimy o ich dostarczenie do porównania.

Procedura przyjęcia do Kliniki Urologii:

  1. Miejsce zgłoszenia
    W dniu przyjęcia należy zgłosić się w godzinach 09:00-12:00 do Kliniki Urologii (Pawilon nr 7, I piętro, Szpital Kliniczny WUM UCK, ul. Lindleya 4, Warszawa) i oczekiwać na lekarza. Prosimy o zabranie wymienionych wyżej dokumentów oraz wyników badań.
  2. Rejestracja
    Po weryfikacji dokumentacji przez lekarza, należy udać się do rejestracji:
    • W dni powszednie: Rejestracja Izby Przyjęć (Parter, Pawilon nr 20B),
    • W weekendy, święta i dni powszednie po godzinie 15:00: Rejestracja SOR (Parter, Pawilon nr 20D).
  3. Przyjęcie na oddział
    Po rejestracji należy wrócić do Pawilonu nr 7, na II piętro, gdzie personel medyczny przeprowadzi przyjęcie. W trakcie oczekiwania na łóżko, prosimy o wypełnienie formularzy: „Oświadczenia i Zgody Związane z udzielaniem szpitalnych świadczeń zdrowotnych w UCK WUM” oraz „Ankieta badania anestezjologicznego”.

Prosimy o dokładne przygotowanie się do przyjęcia zgodnie z powyższymi zaleceniami, co przyczyni się do sprawnego przebiegu leczenia i hospitalizacji w naszej Klinice.

Historia kliniku urologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Uniwersytecka Klinika Urologii należy do prestiżowego grona europejskich ośrodków urologicznych o wieloletniej historii i tradycji. Warszawskie środowisko urologiczne w okresie powojennym wyróżniało się wybitną chęcią nadania urologii właściwej rangi wśród dyscyplin medycznych oraz ostatecznego wydzielenia tej dziedziny z chirurgii ogólnej. Dzięki temu stołeczna Klinika jest jedną z najstarszych w Polsce, zaś nieustanne zaangażowanie jej pracowników pozwala pozostawać Ośrodkowi w ścisłej czołówce polskich i europejskich Klinik urologicznych.

Klinika Urologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego mieści się w Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus. Jest to jedna z najstarszych, funkcjonujących wciąż placówek szpitalnych. Szpital powstał z inicjatywy misjonarza Piotra Gabriela Baudouina w 1732 roku. Początkowo zajmował pomieszczenia przy ulicy Krakowskie Przedmieście, funkcjonując pod nazwą „Dom Podrzutków”. Po kilkunastu latachszpital przeniesiono do budynku przy obecnym placu Powstańców Warszawy (wówczas plac Warecki) i zmieniono – na mocy dekretu króla Augusta III – nazwę szpitala na „Szpital Generalny Dzieciątka Jezus” w 1758 roku. W obliczu szybkiego rozwoju Warszawy, pod koniec XIX wieku rozpoczęto budowę nowej siedziby szpitala przy ulicy Lindleya, która zaczęła funkcjonować w 1901 roku i nieustannie funkcjonuje w tym miejscu do dziś.

Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus był jednym z pierwszych polskich szpitali, w których leczono pacjentów z chorobami układu moczowego i męskiego układu rozrodczego. Początkowo, gdy urologia nie była jeszcze oddzielną specjalnością lekarską, ową działalnością parali się chirurdzy. Idea powołania uniwersyteckiej kliniki urologicznej w Warszawie powstała bezpośrednio po II Wojnie Światowej, zaś pierwsze działania organizatorskie datuje się na rok 1947. Przedsięwzięcie było o tyle trudne, iż w owym czasie nie było w Szpitalu wydzielonych pomieszczeń, które miałyby stanowić siedzibę kliniki, zaś jedyny polski profesor urologii, mogący objąć funkcję kierownika kliniki, zamieszkiwał w Krakowie. Mimo to, na mocy dekretu prezydenta Bolesława Bieruta, prof. Stanisław Laskownicki został mianowany profesorem nadzwyczajnym Kliniki Urologii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w 1948 roku i zostało mu powierzone trudne zadanie organizacji Kliniki. Do pierwotnego zespołu Kliniki należeli ponadto adiunkt dr n. med. Stefan Wesołowski oraz asystent dr n. med. Jan Falkowski. Wobec znacznych trudności organizacyjnych prof. Laskownicki zrezygnował z kierowania stołeczną Katedrą Urologiczną po dwóch latach.

Klinika Urologii rozpoczęła realną działalność kliniczną 1 stycznia 1951 roku. Kierownikiem Kliniki został mianowany prof. Zygmunt Traczyk, który zapewnił sale chorych i sale operacyjne na bazie zasobów III Kliniki Chirurgicznej, mieszczącej się wówczas w pawilonie VI szpitala. Początkowo Klinika obejmowała 45 łóżek rozmieszczonych w 4 salach chorych, salę operacyjną, dwie sale endoskopowe, salę opatrunkową oraz pracownię rentgenowską. Od pierwszych dni Klinika była wiodącym ośrodkiem naukowym (tylko w pierwszych latach działalności opublikowano ponad 100 prac naukowych) oraz dydaktycznym (prowadzono wykłady i ćwiczenia dla studentów ostatnich lat medycyny). Jednym z najważniejszych sukcesów naukowych Kliniki w ówczesnym czasie były doniesienia i publikacje prof. Traczyka nad zastosowaniem fal ultradźwiękowych w nieinwazyjnym leczeniu kamicy moczowej.

Po nagłej śmierci prof. Traczyka, od 2 stycznia 1953 obowiązki kierownika Kliniki pełnił doc. Jan Falkowski. W lipcu 1954 roku na stanowisko kierownika Kliniki został mianowany prof. Stefan Wesołowski, który funkcję tę pełnił przez 26 lat. Okres ten był okresem niezwykle dynamicznego rozwoju kliniki. Wprowadzono nowoczesne metody leczenia chirurgicznego, m.in. wykonano pierwsze w Polsce operacje przetoki cewkowo-odbytniczej, operacje odprowadzenia moczu z użyciem wstawki jelitowej u chorych poddawanych radykalnemu wycięciu pęcherza moczowego, czy zabiegi uzupełnienia górnego odcinka moczowodu przeszczepionym wyrostkiem robaczkowym. Jednym z najważniejszych dokonań prof. Wesołowskiego były zakończone sukcesem usilne dążenia do uzyskania oddzielnego budynku dla Kliniki Urologii. Po ponad 20 latach starań i 6 latach budowy, 4 stycznia 1971 roku przyjęto pierwszych pacjentów do nowej siedziby Kliniki Urologicznej, mieszczącej się w pawilonie VII. W budynku na 3 piętrach stworzono 3 oddziały – męski, żeński i dziecięcy, obejmujące łącznie 90 łóżek, blok operacyjny z 3 salami, pracownie rentgenowską, biochemii i mikrobiologii, bibliotekę z niezwykle bogatym księgozbiorem oraz salę wykładową, która stała się miejscem wykładów dla studentów oraz miejscem posiedzeń Warszawskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Urologicznego.

Po przejściu prof. Wesołowskiego na emeryturę, w październiku 1978 obowiązki kierownika Kliniki objął dr hab. med. Andrzej Borkowski. W kwietniu 1980 roku na kierownika Kliniki mianowano prof. Tadeusza Krzeskiego. W kolejnych latach w sposób szczególny w Klinice rozkwitła urologia dziecięca, szczególnie bliska prof. Krzeskiemu. Za badania nad leczeniem odpływu pęcherzowo-moczowodowego u dzieci zespół Kliniki został nagrodzony przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w 1992 roku. Jednocześnie istotnie unowocześniono instrumentarium chirurgiczne potrzebne do leczenia chorych na kamicę układu moczowego. W 1984 roku powstała pracownia endourologii, w której przeprowadzono pierwszy w Polsce zabieg endoskopowego przezskórnego usunięcia kamienia nerkowego (PCNL). W 1988 uruchomiono pierwszą w kraju pracownię litotrypsji falami generowanymi zewnątrzustrojowo (ESWL). W Klinice w 1990 roku powołano Sekcję Endourologii i ESWL Polskiego Towarzystwa Urologicznego. Prof. Krzeski wprowadził ponadto do praktyki urologicznej nową technikę operacyjną wytwarzania pochwy z uszypułowanego płata pęcherza moczowego, stosowaną następnie z powodzeniem na całym świecie.

Po odejściu prof. Krzeskiego na emeryturę w 1992 roku, funkcję kierownika Kliniki objął prof. Andrzej Borkowski. W kolejnych latach kontynuowane było dzieło prof. Wesołowskiego i Krzeskiego. Klinika utrzymywała się w grupie liderów leczenia małoinwazyjnego kamicy układu moczowego, poszerzono jednocześnie zakres operacji onkologicznych i chirurgii prostaty. Istotnie wzrosła liczba wykonywanych operacji radykalnego wycięcia pęcherza moczowego z wytworzeniem zastępczego pęcherza jelitowego, operacji radykalnego wycięcia prostaty, nerki. Wprowadzono ponadto nowoczesne metody małoinwazyjnego leczenia chorób prostaty oraz uruchomiono pracownię badań urodynamicznych, która umożliwiła kompleksową diagnostykę pacjentów cierpiących z powodu nietrzymaniem moczu i zaburzeniami neurologicznymi dolnych dróg moczowych.

W październiku 2012 roku na kierownika Katedry Urologii został powołany prof. Piotr Radziszewski. Rozwój Kliniki po raz kolejny nabrał tempa, wznowiono szereg inicjatyw naukowych i szkoleniowych, jak i podjęto szereg wysiłków mających na celu poprawę warunków leczenia pacjentów Kliniki i pracy zespołu Kliniki.

Przez ponad 60 lat czynnej – klinicznej, naukowej i dydaktycznej działalności w Klinice pracowało ponad 100 urologów, z których większość uzyskała tytuł doktora nauk medycznych, 10 uzyskało tytuł doktora habilitowanego, 10 tytuł profesora. Lekarze Kliniki przygotowali 7 podręczników urologii, a wysiłki naukowe zaowocowały setkami doniesień i publikacji oraz licznymi nagrodami ministerialnymi i uniwersyteckimi.

Kierownik Kliniki

prof. dr hab. n. med. dr h.c. Piotr Radziszewski

polski lekarz urolog, profesor nauk medycznych specjalizujący się w urologii rekonstrukcyjnej, onkologii urologicznej, urologii czynnościowej, uroginekologii oraz schorzeniach wieku podeszłego u mężczyzn. W 1994 r. ukończył I Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. W 1995 r. doktoryzował się z anatomii urologicznej w oparciu o pracę pt. „Unerwienie zwieracza zewnętrznego cewki moczowej”, a w 2007 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych (urologia). W 2011 r. otrzymał tytuł profesora nauk medycznych. Od 2004 r. członek zarządu Sekcji Urologii Czynnościowej i Kobiecej Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (EAU). W 2007 r. został członkiem Komitetu ds. Wytycznych w Urologii (EAU) oraz Komitetu Naukowego Polskiego Towarzystwa Urologicznego (PTU). W 2008 r. został członkiem zarządu Szkoły Urodynamicznej Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji (ICS) i członkiem dwóch komitetów tejże instytucji: edukacyjnego oraz neuro-urologii. Od 2009 r. jest Członkiem Komitetu Naukowego EAU. W tym samym roku współzałożył Towarzystwo Badawcze n/t Inkontynencji (ICI-RS), którego jest aktywnym członkiem. Recenzent w licznych czasopismach o zasięgu krajowym i międzynarodowym („European Urology”, „Urogynecology”, „Urologia Internationalis”, „Videochirurgia” i inne.). Członek komitetów redakcyjnych czasopism: „Neurology and Urodynamics”, „Central European Journal of Urology”, „Archives of Medicalsciences” i innych. Profesor Piotr Radziszewski jest autorem i współautorem ponad 250. artykułów, kilkunastu rozdziałów w podręcznikach krajowych i międzynarodowych.

Zastępca Kierownika Kliniki

dr hab.n. med. Tomasz Borkowski

Zastępca Kierownika Kliniki

dr n. med. Adam Dorobek

Zastępca Kierownika Kliniki

dr n. med. Waldemar Szabłoński

Zastępca Kierownika Kliniki

dr hab. n. med. Łukasz Zapała

Specjaliści

dr n. med. i n. o zdr. Sylwia Bender
dr Mateusz Matyjasek
dr n. med. i n. o zdr. Grzegorz Niemczyk
dr n. med. Tomasz Piecha
dr hab. n. med. Piotr Zapała

Rezydenci

dr Michał Dutkiwicz
dr Adam Figurski
dr Adrianna Gorecka
dr Hamza Ismail
dr Karolina Garbas
dr Piotr Jankowski
dr Zuzanna Kisyk
dr Bartłomiej Sala
dr n. med. Aleksander Ślusarczyk
dr Piotr Gaworek
dr Bartosz Konieczny

  • Pawilon 7, Piętro 1 i 3
  • ul. Lindleya 4, 02-005 Warszawa
  • ㅤ
  • ㅤ
  • Rejestracja do Poradni Urologicznej i Punktu Konsultacyjnego:
  • Zapisy odbywają się poprzez:
  • Telefon: 22 460 80 00
  • E-mail: rej.urol.skdj@uckwum.pl
  • Osobiście: w Klinice Urologii
  • ㅤ
  • ㅤ
  • Ważne numery kontaktowe:
  • Infolinia: 22 460 80 00
  • Punkt Pielęgniarski: 22 502 17 37
  • Pokoje lekarskie, I piętro: 22 502 17 18
  • Pokoje lekarskie, II piętro: 22 502 19 05
  • Sala pooperacyjna: 22 502 17 15
  • Koordynator Hospitalizacji: 516 185 433
  • Sekretarka Medyczna, II piętro: 22 502 19 05
  • ㅤ
  • ㅤ
  • Sekretariat Kliniki Urologii:
  • E-mail: urologiasekretariat@wum.edu.pl
  • Telefon: 22 502 17 02, 22 502 17 11; 22 502 19 05
Przewijanie do góry